herdenking Zeynep Boral

vorig jaar door haar ex-man voor het station in Alkmaar doodgeschoten. De herdenking werd georganiseerd door Stichting Verdwaalde Gezichten. Stichting Kezban was een van de ondersteunende organisaties, en was met een ruime vertegenwoordiging aanwezig. Op de website www.verdwaaldegezichten.nl kunt u meer lezen over de herdenking. De moeder van Zeynep, Raife Boral hield een indrukwekkende toespraak waarin zij benadrukte dat deze moord als gevolg van gekrenkte eer niet nodig was en niet nodig zou moeten zijn. Zij deed een oproep aan iedereen om een einde te maken aan eerwraak. Na de bijdragen van de familie en van vrienden, las Adelheid Roosen een gedicht voor (zie hieronder). Tijdens de daaropvolgende themadiscussie was een bestuurslid van Stichting Kezban, Saniye Tescan, een van de uitgenodigde sprekers. Zij condoleerde de familie met het verlies van Zeynep. Ze was het eens met de stellingen over het waarom en het verwerpelijke van eermoorden. Wat zij echter in de thematoespraken had gemist was de actie in de vorm van oproepen of voorbeelden. Zij prees Raife, de moeder van Zeynep, die de moed had om bij deze droeve herdenking tot actie op te roepen. Raife had met de herdenking en haar toespraak precies begrepen dat alleen actie leidt tot veranderingen in gedragspatronen die cultuurbepaald en al eeuwenoud zijn. Dat wil echter niet zeggen dat daar geen verandering in zou kunnen komen. Verandering moet. Moord kan nooit de eer redden, die kun je door te moorden alleen maar verspelen.

Zwarte parels
Heb jij ze wel eens gezien?
Ik zag je liggen
Van een vrouw die zich uitsprak werd jij analfabeet
Niet herkend, niet begrepen
Elke poging je te uiten eindigde in een kreet
Vervreemd in je eigen zinnen
Gevangen door tranen
Blond van buiten, zwart van binnen
Heen en weer tussen nacht en dag

Alle handen waren ineengeslagen: “waarom niet?’ dacht je
Op de dag dat jij je jawoord aan hem gaf
Glinsterden de sterren intens
Een belofte van hoop en verwachting
Maar het grote Licht doofde tot een klein lichtje
Jij wilde jouw licht laten schijnen
Je wilde geen druppel op de gloeiende plaat zijn
Hoop streed tegen onrecht

Je richting is niet meer de rechtenfaculteit
Je stappen zijn niet meer onderweg naar de toekomst
Je wilskracht heeft jou nooit verlaten
Maar de schoten dwongen jou te gaan
Het was te laat….

Welke wraakzucht
Welke oeroude traditie heeft jou van je wilskracht, je stralende ogen
En je zachte glimlach beroofd?
Er is geen enkele sleutel die past op de deur van mijn vragen
Iedere druppel regen zal voortaan in het teken van jouw pijn en leed staan
Je dromen leven voort in ieders ziel
De maan was niet rond op 25 juni
Je liefde voor het leven is als het pluis van de paardenbloem
Dat op de vleugels van de wind is meegevoerd
Jouw strijd voor zelfbeschikking zal in de volgende lente herrijzen
Onbegrensd
En onvergeten

Yeter Akin

Dit gedicht is voor Zeynep Boral geschreven. De schrijfster draagt het op aan alle vrouwen die te maken hebben gehad met eergeweld.